Iedereen weet dat geen enkele machinevertaling een een menselijke vertaler zelfs maar kan benaderen, maar in sommige gevallen kan zo’n machinevertaling best handig zijn.
Zo kan het al eens gebeuren dat je van een buitenlandse collega een berichtje kreeg in een taal die je niet machtig bent of waar je zelfs niet van weet om welke taal het gaat. Google Translate biedt nu een prachtige oplossing.
Als je niet weet om welke taal het gaat, kan je de tekst ingeven en Google vragen om de taal te herkennen:
Google toont je dan meteen ook de machinevertaling:
Google weet dat een machinevertaling altijd beter kan, en daarom kan je een betere vertaling suggereren. Deze info kan Google helpen om de kwaliteit van de machinevertaling te verbeteren.
Leuk is ook dat er op dit moment 23 talen, waaronder het Nederlands, beschikbaar zijn en dat je van elke taal naar elke taal kan vertalen.
Wie een professionele en correcte vertaling wil van zijn of haar tekst, kan uiteraard niet terecht bij een machinevertaling maar zal een menselijke vertaler moeten contacteren.
De zeespiegel stijgt, de vogelgriep komt! Sinds mensenheugenis voorspellen we al het einde der tijden, maar hoe zit het nu echt? Is het denkbaar dat we worden opgeslokt door onze computers, aangevallen door buitenaardse wezens, opgegeten door nanomachines of verpletterd door een meteoriet? En hoe groot is de kans dat de tijd achteruit gaat lopen of dat alle mannen uitsterven?
Met humor en kennis van zaken controleert Maarten Keulemans (Natuurwetenschap & Techniek, De Volkskrant) het heelal, de aarde en de mensheid op haarscheurtjes en scheidt daarbij het apocalyptische kaf van het koren.
Dit is ongetwijfeld een bijzonder leuk en informerend boek. Wie niet kan wachten op de Nederlandstalige uitgave, kan ook de bijzonder uitgebreide Engelstalige webstek bezoeken.
En ondertussen is Maarten ook al bezig aan een andere interessante webstek, The Other Bible, waarin hij uitlegt wat wetenschappers over dat boek te zeggen hebben.
Kopen, lezen, glimlachen en toch ook een beetje huiveren…
Als er één continent is dat een rijke radiogeschiedenis heeft, dan is dat Europa wel. Het is immers hier dat de Italiaan Guglielmo Marconi de eerste radioverbinding tot stand bracht.
Maar wist u ook dat de eerste radio-uitzending in België in 1914 plaatsvond op de lange golf? Die informatie (en zelfs een stukje geluid) kan u nu lezen op de nieuwe webstek European LW/MW History. U vindt er historische informatie per jaar en per land en u kan oude frequentielijsten uit grootvaders en overgrootvaders tijd bekijken.
De webstek is heel mediarijk en wordt de komende weken en maanden drastisch uitgebreid met zowel geluid als afbeeldingen en naakte feiten.
Een webstek om nostalgisch bij te worden of om te leren over het verleden.
In tegenstelling tot wat u zou kunnen verwachten, wil ik het hier even opnemen voor Ghislaine van restaurant Red Pepper uit de televisieserie ‘Mijn Restaurant‘.
Niet dat ik haar persoonlijk ken, maar ik weet hoe televisie werkt en dergelijke programma’s benaderen maar zelden de werkelijkheid. Een programma als Mijn Restaurant drijft op emotie die sterk uitvergroot wordt weergegeven. Die emotie wordt ook extra gestimuleerd, hetzij door off camera allerlei geruchten aan de deelnemers door te spelen en hun reactie dan te registreren, hetzij door een en ander in scène te zetten. Zo zou het me niet verwonderen mocht het productiehuis naast recensenten ook bepaalde figuranten hebben benaderd om met een bepaald gedrag een restaurant te bezoeken om opnieuw overtrokken in beeld gebrachte reacties uit te lokken.
Het resultaat is beklijvende televisie die ’s anderendaags over de tongen gaat en waardoor mensen zich van hun laagste kant laten zien in diverse fora.
In een ver verleden heb ik zelf een jaar voor de nieuwsredactie van VTM gewerkt. Daar bleek al snel wat camera’s doen met een mens. Sympathieke gasten op televisie bleken in werkelijkheid onaangename egotrippers - anderen bleken in werkelijkheid dan weer de vriendelijkheid zelve. Eerlijkheid is er een bijzonder zeldzaam en relatief begrip.
Ik raad Ghislaine dan ook aan om zich geen bal aan te trekken van het circus maar haar droom waar te maken. Binnen enkele maanden herinnert niemand zich nog het programma. En wie binnen een jaar dit artikel opnieuw leest, zal zich ongetwijfeld afvragen wie die Ghislaine toch wel was. Zo hevig als televisie kan zijn, zo vluchtig is het geheugen van de televisiekijkers. Gelukkig maar!
Gezien de kunstmatig hoog gehouden prijzen voor muziek-CDs, gebeurt het maar zelden dat ik me een muziek-CD aanschaf. Als ik een CD koop, dan moet ik op voorhand weten dat de kwaliteit ervan bijzonder hoog zal zijn.
Dat is dan ook het geval met het debuutalbum van A Butterfly Mind, oftewel de zusjes Cappaert. De meesten onder u kennen hen van programma’s als Idool, X-factor, of onlangs nog Eurosong.
Op deze CD bewijzen Annelies en Sara nog maar eens hoe prachtig hun stemmen samenvloeien in de zelfgecomponeerde mooie en eerlijke liedjes. Dit is een CD die bij elke gemoedstoestand past.
Van mij mochten er nog iets meer ballades op staan en eventueel één van de schitterende covers die ze tijdens X-factor ten gehore brachten (zoals het schitterende Uninvited van Alanis Morissette).
Hoe dan ook is dit een CD die heel vaak op zal staan en die ik iedere liefhebber van mooie, eerlijke muziek kan aanraden.
Ik sloeg daarstraks in een wachtkamer Humo 3526 open en kwam bij ‘Open Venster’, Humo’s lezersrubriek. Groot was mijn verbazing toen ik een lezersbrief zag van ene Johan De Backer uit Izegem met als titel ‘Duur zomeruur’.
Deze tekst is verbatim identiek aan het artikel dat ik op 10 maart jongstleden plaatste op deze weblog. Het gaat hier duidelijk om plagiaat van het zuiverste soort (volgens Van Dale: “het overnemen van andermans werk en dat laten doorgaan voor eigen werk”).
In mijn weblogartikel deel ik overigens mee wat de bron is van de informatie die ik vermeld. Die bron is de lezer van Humo blijkbaar ontgaan want die staat niet in de lezersbrief vermeld.
Ik kan me voorstellen dat het voor kranten en weekbladen niet vanzelfsprekend is om elke lezersbrief te controleren op originaliteit. Toch genieten bloggers dezelfde rechten als de traditionele media: zonder bronvermelding is het niet toegestaan om teksten over te nemen, laat staan woord voor woord te kopiëren.
Als blogger sta je echter voor een onmogelijke taak. Het is een schier onmogelijke opdracht om alle mogelijke lezersbrieven in alle mogelijke bladen door te nemen. Enkel door toeval, zoals hier, of door de oplettendheid van lezers die de blogger inlichten, kunnen dergelijke misdrijven aan het licht worden gebracht.
Humo is intussen ingelicht en ik hoop dat de redactie van het weekblad inziet hoe ernstig een vergrijp als plagiaat is. Een eerlijke en ernstige rechtzetting is dan ook op zijn plaats.
Update 30/04/2008:Drie weken verder blijkt Humo het niet nodig om een rechtzetting te plaatsen. Journalistieke eerlijkheid en integriteit is duidelijk aan Humo niet besteed.
Hieronder kan u zien hoe Johan De Backer uit Izegem plagiaat pleegde:
Het Nederlandse openbaar ministerie heeft besloten dat het de arts Jos K., de ex-arts René B. en het genezend medium Joke D. zal vervolgen omwille van hun rol bij de ziekte en dood van de Nederlandse actrice Sylvia Millecam. De actrice leed aan borstkanker en had zich laten overhalen om een zogenaamde alternatieve behandeling te ondergaan, een behandeling waaraan ze uiteindelijk stierf.
Heel bijzonder is dat de Nederlandse verening Skepsis, die de klacht had ingediend is, als rechtmatige klager werd erkend.
De aanklacht is niet mis: ernstig benadelen van de gezondheid van Millecam of het haar opzettelijk in een hulpeloze toestand laten, met zwaar lichamelijk letsel of de dood als gevolg. Het laatste is extra ernstig als het gedaan wordt door iemand die verplicht is tot verpleging of verzorging.
Bovendien stelde het hof dat het feit dat mevrouw Millecam geloofde in de behandeling, niet relevant is. Dat wil zeggen dat kwakzalvers niet vrijuit gaan omdat hun klanten hen geloven.
Dit is goed nieuws. Deze zaak zou wel eens een belangrijk precedent kunnen scheppen waarmee mensen beter gewapend zijn tegen de vele kwakzalvers (paragnosten, astrologen, mediums, kaartleggers, enz.) die de goedgelovigheid en wanhoop van heel wat mensen uitbuiten voor financieel gewin.
Video- en audiobestanden bekijken en beluisteren op uw computer loopt niet altijd van een leien dakje. Het bestandsformaat wordt niet ondersteund, er is geen geluid, er is wel geluid maar geen beeld, …
Met VideoLAN worden zo goed als al deze problemen opgelost. Dit gratis programma, dat voor zowel Windows, MAC als Linux beschikbaar is, ondersteunt een brede waaier aan audio- en videoformaten.
Zoals elk goed programma kan je het ook installeren op een USB-stick of externe harde schijf zodat u het steeds bij u heeft.
En wie het programma graag in een ander jasje ziet, kan altijd een skin binnenhalen.
Hoe zeg je Beijing in het Chinees, Chappaquiddick Island in het Engels, Roger Federer in het Frans, Sofia Loren in het Italiaans, één in het Turks, enz.?
Op al die vragen geeft Forvo het antwoord. De webstek wil laten horen hoe woorden worden uitgesproken in hun oorspronkelijk taal. De woorden zijn per categorie of per taal geordend.
Als typische web2.0-toepassing, wordt ook de inbreng van de gebruiker meer dan verwelkomd. Wat Vlaams betreft is dat zeker nodig, want de drie Nederlandse leveranciers van dit moment gebruiken een typische (en logische) Hollandse tongval.
Met slechts 2517 woorden is de webstek nu nog redelijk beperkt, maar indien er ernstig aan wordt gewerkt kan die voor onder meer toeristen bijzonder interessant worden.
1 Reactie | 
Uncategorized | 
Permalink
Geplaatst door sereniteit
Het Nederlandse openbaar ministerie heeft besloten dat het de arts Jos K., de ex-arts René B. en het genezend medium Joke D. zal vervolgen omwille van hun rol bij de ziekte en dood van de Nederlandse actrice 
Video- en audiobestanden bekijken en beluisteren op uw computer loopt niet altijd van een leien dakje. Het bestandsformaat wordt niet ondersteund, er is geen geluid, er is wel geluid maar geen beeld, …
