Regelmatig leest u hier op deze weblog citaten over de Vlaamse taal die aantonen dat de Vlaamse en Nederlandse spreektaal zodanig en steeds meer van mekaar verschillen dat je stilaan over twee aparte talen kan spreken.
Even regelmatig komt er commentaar op maar het grappigst zijn wel de reacties als die van de mannen van Om ter saaist die zich ergeren aan het feit dat Vlamingen op de Nederlandse televisie worden ondertiteld, zelfs als ze standaard-Vlaams spreken. Ook eerder maakten ze zich daar druk over.
Mijn boodschap aan hen is: mannen, wen er aan. Nog niet zo lang geleden publiceerden de universiteiten van Antwerpen en Leiden al een studie die besloot dat Vlamingen en Nederlanders mekaar steeds minder goed begrijpen, en het zal er niet op beteren.
Taal leeft, hè jongens.
Ik begrijp dat er politieke en mogelijk zelfs economische voordelen zijn aan het beschouwen van Vlaams en Nederlands als één taal. Maar ik heb enkel oog voor het taalkundige aspect en de taalkundige realiteit – en die is dat Vlaams en Nederlands helemaal uit elkaar aan het groeien zijn.
Dat is geen unieke situatie. Dertig jaar geleden begrepen Tsjechen en Slovaken mekaar perfect. De Tsjechisch en Slovaakse jeugd begrijpt tegenwoordig echter nauwelijks nog iets van elkaar. Ook daar heeft de divergentie tussen beide talen zich doorgezet.
Probeer de ontwikkeling van het Vlaams niet als een armoede maar net als een taalrijkdom te zien.
Ik geef toe dat het aantal mensen die Vlaams als een aparte taal zien nog redelijk klein is. Maar het eigen taalbewustzijn groeit en ironisch genoeg zijn het de Franstaligen én de Hollanders die ons daar goed bij helpen.
De Vlaamse taal werd door de Franstaligen steevast onderdrukt. Slechts de laatste decennia beginnen we onder die verdrukking van de Franstalige landgenoten uit te raken.
Al vijftig jaar lang wordt de Vlaming verteld dat hij ‘mooi Nederlands’ moet spreken – géén enkele Vlaming die zich daaraan houdt. We blijven ‘ge’ zeggen in plaats van ‘je’. We behouden onze eigen al dan niet zelf geleende termen en uitdrukkingen, en geen haar op ons hoofd die eraan denkt om te spreken als de Hollanders (die overigens steeds meer Engels praten dan Nederlands).
Eenmaal Vlaanderen meer en meer autonoom wordt, zal die taalkundige onafhankelijkheid alleen maar groter worden. Dat is geen bewust maar een onbewust proces, dat niet met taalregeltjes en door paniekreacties van neerlandici kan worden tegengehouden
