Ghislaine van Red Pepper: slachtoffer van (commerciële) televisie

In tegenstelling tot wat u zou kunnen verwachten, wil ik het hier even opnemen voor Ghislaine van restaurant Red Pepper uit de televisieserie ‘Mijn Restaurant‘.

Niet dat ik haar persoonlijk ken, maar ik weet hoe televisie werkt en dergelijke programma’s benaderen maar zelden de werkelijkheid. Een programma als Mijn Restaurant drijft op emotie die sterk uitvergroot wordt weergegeven. Die emotie wordt ook extra gestimuleerd, hetzij door off camera allerlei geruchten aan de deelnemers door te spelen en hun reactie dan te registreren, hetzij door een en ander in scène te zetten. Zo zou het me niet verwonderen mocht het productiehuis naast recensenten ook bepaalde figuranten hebben benaderd om met een bepaald gedrag een restaurant te bezoeken om opnieuw overtrokken in beeld gebrachte reacties uit te lokken.

Het resultaat is beklijvende televisie die ’s anderendaags over de tongen gaat en waardoor mensen zich van hun laagste kant laten zien in diverse fora.

In een ver verleden heb ik zelf een jaar voor de nieuwsredactie van VTM gewerkt. Daar bleek al snel wat camera’s doen met een mens. Sympathieke gasten op televisie bleken in werkelijkheid onaangename egotrippers – anderen bleken in werkelijkheid dan weer de vriendelijkheid zelve. Eerlijkheid is er een bijzonder zeldzaam en relatief begrip.

Ik raad Ghislaine dan ook aan om zich geen bal aan te trekken van het circus maar haar droom waar te maken. Binnen enkele maanden herinnert niemand zich nog het programma. En wie binnen een jaar dit artikel opnieuw leest, zal zich ongetwijfeld afvragen wie die Ghislaine toch wel was. Zo hevig als televisie kan zijn, zo vluchtig is het geheugen van de televisiekijkers. Gelukkig maar!