Godsdienstige censuur in Nederland

Wie dacht dat godsdienstfanatici enkel in de Verenigde Staten te vinden waren, heeft het mis. Ook in Nederland begint men nu de bal volledig mis te slaan. Meer en meer lijkt boven de Moerdijk de Bijbel het dagelijkse leven te bepalen. Het nieuwste boek van Marc De Bel wordt zwaar gecensureerd.

Ik laat Marc De Bel even zelf aan het woord (bron: De Morgen, 26 juni 2007):

Een tijdje geleden vroeg uitgeverij Abimo mij om, samen met Guy Didelez, een boek te schrijven dat dan op het einde van het schooljaar door de Vlaamse en Nederlandse basisscholen als afscheidsgeschenk aan de leerlingen van de zesde klas zou worden geschonken. Voorwaar een lovend en schitterend initiatief, vond ik dat! Guy en ik doken dus in onze pennen en schreven het verhaal Alien. Dat gaat over Sander, die op vakantie in de Ardennen het (buitenaards) mooie meisje Alien leert kennen en zich afvraagt of zij al dan niet een alien is.

Schitterend boek en sterke titel, vonden zowel de Vlaamse als de Nederlandse uitgever. Maar dat veranderde snel toen die laatste het boek in Nederland aan de scholen aanbood. Er werd door sommige directies zelfs nogal furieus gereageerd op de titel. “In de Bijbel is er geen sprake van aliens of buitenaardse wezens, dus bestaan die niet”, klonk het tot onze agnostische verbazing.

Hallo? Come again… Bleek dat intussen ook verschillende bezorgde oudercomités aan de alarmbel waren gaan trekken. Verbijstering alom. Ook bij de Nederlandse uitgever, een brave, sympathieke man overigens. Maar hij zag de bui al hangen en vroeg ons om dan maar snel een andere titel te kiezen en gelijk ook een paar godslasterlijke vloeken te schrappen, en of Sander en Alien echt verliefd op elkaar moesten worden en tongzoenen en…

Stop! Time out! Geen sprake van, klonk ons antwoord. Met ellenlange discussies tussen de Vlaamse en de Nederlandse uitgever als gevolg. Meestal leuk om te volgen, al gingen mijn tenen af en toe wel driedubbel aan het krullen, waardoor het bloed in mijn benen sneller ging stromen en ik mij dus minder lang diende op te warmen voor mijn wekelijkse voetbalwedstrijd. Maar dat terzijde.

Het voorstel van de Nederlandse uitgever om het boek in Nederland onder een andere titel uit te brengen, vond ik eerst idioot, maar dan hoe langer hoe leuker. Het boek bleef in Vlaanderen gewoon Alien, maar kreeg in Nederland de titel Ik moet je iets vertellen (slic). Na drie tripels van mijn zelf gebrouwen Willy Kriegelbier kan ik zelfs daarmee vrolijk lachen. De ‘godverdommes’ werden ‘getverdikkes’ of zoiets, maar voor de rest bleef alles zoals het was. Met als gevolg dat onze Nederlandse uitgever ons wist te vertellen dat hij flink zijn broek aan het boek zal scheuren. Uiteraard, want alle Nederlandse kinderen willen natuurlijk Alien lezen! Vraag het anders maar aan Doornroosje.

Maar allicht zijn sommige van onze noorderburen dat sprookje vergeten. Ook al hebben de gebroeders Grimm daarin omstreeks 1812 in een duister, naar wierook en kaarsvet stinkend kamertje achter hun keuken reeds alle onchristelijke, duivelsche, binnen- en buitenaardse wezens of andere iets te veel tot de zwoele kinderverbeelding sprekende figuren vroom en vakkundig met hun ceintuur gewurgd.

Blijkbaar is er sindsdien in sommige kringen nog niet veel veranderd. Zo vertelde een illustrator mij vorige week nog dat hij naar aanleiding van de Nederlandse Kinderboekenweek (waaraan nota bene omwille van het thema ‘Magie’ ook een heleboel scholen weigerden mee te werken) een boze mail van een oudercomité had gekregen waarin hij werd terechtgewezen voor het tekenen van te diepe decolletés en een muis met een broek aan! Want “zo heeft God de muis niet geschapen”.

Arm, nee, héél arm Nederland. En als u al dacht dat de Islam zo’n gevaarlijke godsdienst was, hoed u dan maar ook voor de fanatici van het Christendom.